o ελληνας αρνείται να αποχωριστεί το αυτοκίνητο

Τι μετρό, τι τραμ, τι λεωφορείο, τι συνδυαστικές συγκοινωνίες, αποσυμφόρηση του κέντρου και ταχεία εξυπηρέτηση… Μία σοφή παροιμία λέει, πως «πρώτα φεύγει η ψυχή του ανθρώπου και μετά το χούι του» και ο Έλληνας είναι πάντα εδώ για της ρήσης το αληθές. Αρνείται να αποχωριστεί το αυτοκίνητό του και να χρησιμοποιήσει κάποιο από τα μέσα μαζικής μεταφοράς, για τις καθημερινές του διαδρομές, ακόμη κι αν οι συγκοινωνιολόγοι του αποδεικνύουν πως η χρήση των μέσων μεταφορών συρρικνώνει τον χρόνο, που ξοδεύει ο ίδιος πίσω από το τιμόνι του αυτοκινήτου του.

Έτσι, κεντρικές αρτηρίες όπως η Κηφισίας, η Αλεξάνδρας, η Κηφισού και η Ποσειδώνος εμφανίζουν κανονική ροή οχημάτων ελάχιστες ώρες της ημέρας, ενώ σοβαρό πρόβλημα εντοπίζεται και στην Αττική οδό, όπου το μποτιλιάρισμα τείνει να γίνει μόνιμη εικόνα. Ως εκ τούτου η δικαιολογία του φανατικού οδηγού «μα, με το ΙΧ φτάνω πιο γρήγορα στον προορισμό μου» πέφτει στο κενό.

«Προτιμώ το ΙΧ, αντί για τα μέσα μαζικής μεταφοράς, επειδή νιώθω πιο άνετα, αποφεύγω τον συνωστισμό και επιπλέον, το μετρό δεν με εξυπηρετεί σε όλες τις διαδρομές», δηλώνει ο Νίκος Κακιούσης.

Κι όμως, η οδήγηση σε μποτιλιαρισμένους δρόμους μετατρέπεται συχνότατα σε εφιάλτη για τους οδηγούς, οι οποίοι, ωστόσο, εμφανίζονται αμετανόητοι.

Για να πείσει τους … άπιστους Θωμάδες, το ΑΠΕ-ΜΠΕ χρησιμοποίησε ΙΧ και το ταχύτερο των μέσων, το μετρό, για να διανύσει τις ίδιες δύο αποστάσεις σε δύο διαφορετικές χρονικές περιόδους (μέτριας και υψηλής κυκλοφοριακής συμφόρισης). Τα αποτελέσματα, τουλάχιστον ως προς τους χρόνους, ήταν εντυπωσιακά.

Ως πρώτη διαδρομή ορίσθηκε η «Μετρό Χαλανδρίου – Σύνταγμα». Το ΙΧ ακολούθησε τους δρόμους Δουκ. Πλακεντίας, Κηφισίας και Βασ. Σοφίας και στην ώρα μέτριας κυκλοφορίας (12 το μεσημέρι) χρειάστηκε περίπου 35 λεπτά. Η ίδια απόσταση στις 3 μετά το μεσημέρι διανύθηκε σε μία ώρα και 15 λεπτά. Το Μετρό χρειάστηκε μόλις 22 λεπτά (με χρόνο αναμονής δύο λεπτών στον σταθμό).

Στη δεύτερη διαδρομή «Άγιος Δημήτριος – Σύνταγμα», το ΙΧ κινήθηκε μέσω των οδών Ηλιουπόλεως και Αμαλίας και χρειάστηκε 25 λεπτά στις 12 το μεσημέρι και 40 στις 3. Για το μετρό ήταν … υπόθεση 19 λεπτών (με 3λεπτη αναμονή στον σταθμό).

Διαδρομές, που βρίσκονται επάνω στους άξονες των σταθμών του υπόγειου σιδηρόδρομου γίνονται… παιχνίδι, όταν επιλέγεται το Μετρό. Ακόμη και τις ώρες χαλαρής κυκλοφορίας, οι διαφορές στους χρόνους είναι σημαντικές.

Για τις ώρες υψηλής κυκλοφοριακής συμφόρησης, ο χρόνος με το μετρό είναι ο μισός από εκείνον, που χρειάζεται το ΙΧ. Υπολογίζοντας μάλιστα την πιθανότητα κάποιος να ήθελε να ακολουθήσει με το ΙΧ του τη διαδρομή από το μετρό του Χαλανδρίου ως το μετρό του Αγίου Δημητρίου (αφετηρίες των δύο διαδρομών μας) τις προαναφερθείσες ώρες, θα χρειαζόταν περίπου 60 λεπτά, σε ώρα χαμηλής κίνησης και περισσότερο από 90 λεπτά, σε ώρα αιχμής (χωρίς να περάσει από το Σύνταγμα). Την ίδια ώρα, αν χρησιμοποιούσε το μετρό, θα χρειαζόταν 45 λεπτά, συμπεριλαμβανόμενης της αναμονής στους σταθμούς.

Όπως δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο συγκοινωνιολόγος Σ. Κωνσταντινίδης «πρέπει να ομολογήσουμε πως το πολεοδομικό μοντέλο ανάπτυξης των ελληνικών πόλεων σε συνδυασμό με την άκριτη ενθάρρυνση χρήσης του ΙΧ αυτοκινήτου, απέτυχε παταγωδώς. Θα μπορούσαμε να αποδεχτούμε πως το μόνο που πετύχαμε ήταν να καταστήσουμε αφόρητη τη ζωή μας στις πόλεις και να κληροδοτήσουμε χάος στις επόμενες γενιές. Είναι ανάγκη να αλλάξει αυτό το μοντέλο με επαναπροσδιορισμό των πολεοδομικών προτύπων (συντελεστές, πυκνότητες, κτλ) και αποθάρρυνση της χρήσης των ΙΧ. Μας χρειάζεται ένα νέο εθνικό σχέδιο για το κυκλοφοριακό πρόβλημα με βασικό πυρήνα τη φιλοσοφία των πόλεων, χωρίς αυτοκίνητο, που στο τεχνικό του σκέλος συνίσταται στην ενδυνάμωση όλων των μέσων μαζικής μεταφοράς, σε συνδυασμό με την προσφορά εναλλακτικών τρόπων μετακίνησης».